dr. Θεοδόσιος Ρούσσος, Ωρλ (Ωτορινολαρυγγολόγος) Πειραιάς, Πλαστικός Χειρουργός Πειραιάς | ΩΡΛ ΠΑΙΔΩΝ
1894
page-template-default,page,page-id-1894,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-16.6,qode-theme-bridge,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.1,vc_responsive
 

ΩΡΛ ΠΑΙΔΩΝ

Η Παιδο-Ωτορινολαρυγγολογία αναφέρεται στις παθήσεις της κεφαλής και του τραχήλου (μύτη, αυτά, λαιμός) που αντιμετωπίζουν τα παιδιά, και περιλαμβάνει την κλινική εξέταση, τη διάγνωση και την αντιμετώπισή τους.

Τα παιδιά παρουσιάζουν σχεδόν τις ίδιες παθήσεις με τους ενήλικες (π.χ. αμυγδαλίτιδα, λοιμώξεις του αυτιού, προβλήματα ακοής, ροχαλητό, διαταραχές ύπνου ή ομιλίας). Ωστόσο, η προσέγγιση της διάγνωσης και της αντιμετώπισή τους είναι συχνά διαφορετική. Αυτό οφείλεται στις ιδιαιτερότητες του οργανισμό των παιδιών, το μικρό μέγεθος των εξεταζομένων κοιλοτήτων, τη μεγάλη συχνότητα ορισμένων παθήσεων και την πιθανή έλλειψη συνεργασίας του ασθενή κατά την εξέταση.

Στο τμήμα αυτό γίνεται ενδοσκόπηση της μύτης, του ρινοφάρυγγα και του λάρυγγα, σε παιδιά κάθε ηλικίας, με εύκαµπτα και άκαµπτα ενδοσκόπια. Η χρήση τους επιτρέπει μεγαλύτερη ακρίβεια στη διάγνωση και ασφάλεια στους ιατρικούς χειρισμούς. Επίσης, με τον τρόπο αυτό γίνεται έλεγχος της υπερτροφίας των αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια), ένα από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά.

Ως προς τις Παίδο-Ωτορινολαρυγγολογικές επεμβάσεις, αυτές αφορούν την ελάχιστα επεμβατική ενδοσκοπική χειρουργική των παραρρινίων κόλπων, της μύτης, των αεραγωγών και άλλους τομείς, πάντα εφαρμόζοντας τις πιο προηγμένες τεχνικές που προσφέρει η σύγχρονη ιατρική επιστήμη.

Ο Χειρουργός Ωτορινολαρυγγολόγος dr Θεοδόσιος Ρούσσος MD MPH παρέχει υπηρεσίες διάγνωσης και χειρουργικής θεραπείας παιδικών παθήσεων, όπως:

Αδενοειδεκτομή (κρεατάκια)

Αμυγδαλεκτομή

Αδενοτομή και Αμυγδαλεκτομή

Τοποθέτηση σωληνίσκων αερισμού (Μυριγγοτομή)

Ωτοπλαστική (Πεταχτά Αυτιά)

και πλήθος άλλων Ωτορινολαρυγγολογικών Επεμβάσεων.

Διαλέξτε θεραπεία

Οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια) είναι ιστός παρόμοιος με τους λεμφαδένες που βρίσκονται στην περιοχή του τραχήλου, οι οποίοι και μπορεί να διογκωθούν με κάποια εκ των λοιμώξεων του ανωτέρου αναπνευστικού.

Οι χρόνιες φλεγμονές στις αδενοειδείς εκβλαστήσεις προκαλούν δυσκολία στην αναπνοή, ροχαλητό, κακή αναπνοή, ωτίτιδα, δυσπλασία των δοντιών και είναι κάποιοι από τους λόγους που οδηγούμε τον μικρό ασθενή μας στο χειρουργείο.

Η επέμβαση

Η επέμβαση γίνεται χειρουργώντας από το στόμα και αφαιρούνται από το οπίσθιο τοίχωμα του φάρυγγα με ένα ειδικό ξέστρο που είναι συνδεδεμένο με ένα μηχάνημα ραδιοσυχνοτήτων και να έχουμε την μικρότερη δυνατή αιμορραγία.

Μετεγχειρητικά

Η αδενοειδεκτομή δεν έχει κάποιο πόνο. Μπορεί να παρατηρηθεί μικρή πυρετική κίνηση.

Γεύματα

Το παγωτό και οι κρύες κρέμες είναι καλό να καταναλώνονται κατά το πρώτο 24ώρο. Ο μικρός μας ασθενής μπορεί να καταναλώσει μαλακές τροφές σε θερμοκρασία περιβάλλοντος μετά το πέρας 48 ωρών.

Δραστηριότητες

Είναι καλό να αποφεύγεται οποιαδήποτε μορφή εκγύμνασης για 7 ημέρες.

Οι αμυγδαλές είναι συνήθως ορατές στο στοματοφάρυγγα. Οι χρόνιες φλεγμονές σε αμυγδαλές μπορεί να προκαλέσουν δυσοσμία, δυσκολία στην κατάποση, και είναι κάποιοι από τους λόγους που οδηγούμε τον μικρό ή τον ενήλικα ασθενή μας στο χειρουργείο.

Η επέμβαση γίνεται χειρουργώντας από το στόμα με τη βοήθεια ειδικού στοματοδιαστολέα.

Οι αμυγδαλές μπορεί να αφαιρεθούν με laser, ραδιοσυχνότητες ή με ειδικά χειρουργικά εργαλεία.

Μετεγχειρητικά

Τα μικρά παιδιά από τριών ετών μέχρι περίπου την ηλικία των 6 δεν έχουν ιδιαίτερο πόνο, αλλά εάν υπάρξει δεν διαρκεί πιο πολύ από μία βδομάδα.

Όσο για τα μεγαλύτερα παιδιά και τους ενήλικες, μπορεί να πονάνε μέχρι δύο εβδομάδες. Πολλοί επίσης μπορεί να παρουσιάσουν ωταλγία η ένα αίσθημα πληρότητας στο αυτί το οποίο όμως υποχωρεί μετά από 6 ημέρες. Αυτό οφείλεται λόγω της κοινής νεύρωσης του λαιμού και των αυτιών και έτσι ο πόνος αντανακλάται από τον λαιμό στα αυτιά.

Πυρετός

Δεκατική ή μικρή πυρετική κίνηση (γύρω αλλά κάτω από 38°C) μπορεί να παρατηρηθεί μετά το χειρουργείο.

Γεύματα

Ο πονόλαιμος μετά το χειρουργείο μπορεί να μειώσει την επιθυμία και την όρεξη για λήψη τροφής ή υγρών.

Το παγωτό είναι μία πολύ καλή πηγή υγρών που επίσης μπορεί να βοηθήσει στην μείωση του πόνου. Όσον αφορά τη στερεά τροφή, μπορεί να γίνεται κατανάλωση με μαλακές τροφές όπως κρύες κρέμες ή ζελέ τα πρώτα 24ωρα.

Δραστηριότητες

Είναι καλό να αποφεύγεται όποια μυϊκή δραστηριότητα και η έντονη σωματική άσκηση για δύο με τρεις εβδομάδες μετά το χειρουργείο, λόγω του ότι ενέχει ο κίνδυνος αύξησης της αρτηριακής πίεσης, και μπορεί να οδηγήσει σε αιμορραγία.

Πρόκειται για μία μικρή τομή που γίνεται στο τύμπανο ώστε να διευκολυνθεί η παροχέτευση του υγρού που βρίσκεται πίσω από αυτό και δεν μπορεί να βγει προς τα έξω, γιατί εμποδίζεται από το ακουστικό τύμπανο. Η μυριγγοτομή εφαρμόζεται, επίσης, για να αντιμετωπισθεί τυχόν φλεγμονή στην περιοχή του μέσου αυτιού. Συνήθως, η επέμβαση αυτή πραγματοποιείται σε παιδιά.
Πριν από την επέμβαση γίνεται πλήρης έλεγχος του αυτιού και της ακουστικής ικανότητας του. Η επέμβαση πραγματοποιείται με γενική αναισθησία και με τη βοήθεια ειδικού μικροσκοπίου, ώστε να είναι ορατό το τύμπανο. Αρχικά διανοίγεται μία τρύπα με ειδικό εργαλείο σε επιλεγμένο σημείο απ’ όπου συλλέγεται μέρος του υγρού (πύον).

Στη συνέχεια τοποθετείται ειδικό σωληνάκι που επιτρέπει την παροχέτευση του υγρού. Συχνά τοποθετείται ένας μικρός πλαστικός σωληνίσκος στο τύμπανο, για τρεις ως δώδεκα μήνες, ώστε να αερίζεται το μέσο αυτί. Ο σωληνίσκος δεν ενοχλεί τον ασθενή και δεν επηρεάζει την ακοή. Παράλληλα, γίνεται καλλιέργεια για να αναδειχθεί το μικρόβιο που προκάλεσε τη φλεγμονή.
Εκείνο το οποίο θα πρέπει να προσέξουμε μετά την επέμβαση, είναι να μην μπει νερό στο αυτί, καθώς υπάρχει κίνδυνος φλεγμονής. Έτσι, για το λούσιμο των μαλλιών τοποθετούμε στο άνοιγμα του αυτιού βαμβάκι με βαζελίνη ή ωτοασπίδες, ενώ επιτρέπεται η περιορισμένη κολύμβηση εφόσον το κεφάλι δεν μπαίνει κάτω από την επιφάνεια του νερού.

Τα παιδιά που υποφέρουν από αποφρακτικό σύνδρομο, σταματούν να αναπνέουν περιοδικά κατά τη διάρκεια της νύχτας και ροχαλίζουν πολύ δυνατά.

Σε παιδιά που έχουν κανονικό βάρος σώματος, η πάθηση προκαλείται από υπερτροφία των παρίσθμιων αμυγδαλών και των αδενοειδών εκβλαστήσεων. Το γεγονός αυτό επιδεινώνει την απόφραξη των άνω αναπνευστικών οδών στον ύπνο και έτσι παρενοχλείται η κανονική αναπνοή.

Η Υπνική άπνοια χαρακτηρίζεται από υπερδραστηριότητα, διαταραχή συγκέντρωσης, από υπερτροφία των αμυγδαλών και αδενοειδών εκβλαστήσεων (Κρεατάκια), αδενοειδές προσωπείο (χαρακτηριστική έκφραση στο πρόσωπο που το στόμα είναι μισάνοιχτο και ελαφρά ανασηκωμένο το άνω χείλος).

Τα παιδιά με υπνική άπνοια μπορούν να παρουσιάζουν παχυσαρκία, υπνηλία και πιθανών διαταραχές του καρδιαγγειακού συστήματος.

Η διάγνωση γίνεται με μια απλή ακτινογραφία πλάγια ρινοφάρυγγα και σε δυσκολότερες περιπτώσεις με τη μελέτη ύπνου (πολυυπνογραφία) που είναι μια απλή καταγραφή φυσιολογικών και βιολογικών παραμέτρων, όπως η αναπνευστική προσπάθεια, ο κορεσμός της αιμοσφαιρίνης στο αίμα και το εγκεφαλογράφημα.

Υπάρχουν διάφορες θεραπευτικές επιλογές εκτός από την επέμβαση, για την επίμονη αποφρακτική άπνοια του ύπνου: χορήγηση spray φαρμάκων από τη μύτη και επιπρόσθετα θεραπευτικά μέτρα κατα της αλλεργίας. Επίσης τα παιδιά που είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα, πρέπει να να χάσουν το περιττό βάρος.

Η αλλεργική ρινίτιδα είναι χρόνια πάθηση της μύτης και οφείλεται στην επίδραση αλλεργιογόνων που βρίσκονται στον αέρα. Τα πιο συχνά υπεύθυνα αλλεργιογόνα είναι η γύρη δένδρων (π.χ. ελιά) και φυτών (π.χ. περδικάκι, γρασίδια), τα ακάρεα της σκόνης, οι μύκητες που βρίσκονται στην υγρασία και τα επιθήλια ζώων (κυρίως της γάτας και του σκύλου).

Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα του παιδιού με αλλεργική ρινίτιδα είναι η καταρροή (μύτη που τρέχει), η συμφόρηση (μπούκωμα), τα φταρνίσματα και ο κνησμός (φαγούρα) στη μύτη ή/και μέσα στο λαιμό ή/και στα αυτιά.

Το παιδί επίσης μπορεί να εμφανίσει μαύρους κύκλους στα κάτω βλέφαρα, να αναπνέει από το στόμα, να ροχαλίζει και να παρουσιάσει διαστήματα άπνοιας (κόβεται η ανάσα του για λίγα δευτερόλεπτα) κατά τον ύπνο.

Το πρώτο βήμα στη διάγνωση είναι η λήψη λεπτομερούς αλλεργιολογικού ιστορικού και η επισκόπηση του εσωτερικού του μύτης.

Έπειτα ακολουθεί η διενέργεια των δερματικών δοκιμασιών δια νυγμού στα πιο συχνά αλλεργιογόνα στον αέρα της περιοχής/χώρας που ζει το παιδί. Προς την ίδια κατεύθυνση μπορεί να διεξαχθούν εξετάσεις αίματος με σκοπό τον εντοπισμό των ειδικών αντισωμάτων (IgE) που μπορεί να παράγει ο οργανισμός για το κάθε αλλεργιογόνο.

Στην περίπτωση θετικού αποτελέσματος λέμε οτι το παδί είναι ευαισθητοποιημένο στο συγκεκριμένο αλλεργιογόνο. Εφόσον, οι ευαισθητοποιήσεις ταιριάζουν με την κλινική εικόνα (π.χ. το παδί έχει συμπτώματα μόνο την άνοιξη και είναι ευαισθητοποιημένο στην ελιά που είναι δένδρο που ανθοφορεί την άνοιξη), τότε μόνο δίδεται η διάγνωση της αλλεργικής ρινίτιδας.

Οι κύριες θεραπευτικές στρατηγικές που εφαρμόζονται στην αλλεργική ρινίτιδα είναι η αποφυγή των αλλεργιογόνων, η φαρμακοθεραπεία και η ανοσοθεραπεία.

Σκοπός της φαρμακοθεραπείας στην αλλεργική ρινίτιδα είναι η ανακούφιση των συμπτωμάτων και όχι η θεραπεία της νόσου. Έτσι ενδείκνυται κυρίως σε ρινίτιδες ήπιας προς μέτριας βαρύτητας και διάρκειας όχι μεγαλύτερης των 3-4 μηνών το χρόνο.

Ιγμορίτιδα ή γενικότερα παραρρινοκολπίτιδα αφορά φλεγμονή των ιγμόρειων κοιλοτήτων και των παραρρινίων κόλπων (είναι οι δύο κοιλότητες που βρίσκονται εκατέρωθεν της μύτης κάτω από τα μάτια και πάνω από το στόμα) καθώς και των μετωπιαίων κόλπων που βρίσκονται στην περιοχή του μετώπου λίγο πάνω από τη μύτη, οι οποίες αντί να περιέχουν αέρα, περιέχουν υγρό (πύο) ή πολυποειδή στοιχεία.

Η ρινική συµφόρηση, η απόφραξη, οι βλεννώδεις ή πυώδεις εκκρίσεις, που µπορεί να υπάρχουν ή να µην υπάρχουν, ανάλογα αν το στόµιο του ιγµορείου είναι ανοιχτό ή κλειστό, είναι µερικά από τα συµπτώµατα. Να σηµειωθεί ότι είναι χειρότερο να µην υπάρχουν εκκρίσεις, γιατί αυτό δείχνει ότι δεν παροχετεύεται το ιγµόρειο µέσα στη µύτη.

Άλλα συµπτώµατα που µπορεί να έχει ο ασθενής είναι οπισθορινικές εκκρίσεις, κεφαλαλγία, βήχας και έντονος πόνος ο οποίος εντοπίζεται στις παρειές του προσώπου και του μετώπου. Ορισμένες φορές ο πόνος ή το αίσθημα βάρους αντανακλά στο µάτι ή ακόµα και σε κάποιο δόντι, επειδή τα δόντια της άνω γνάθου συνορεύουν µε το ιγµόρειο.

Όταν πρόκειται για ιογενή ιγµορίτιδα τα µέτρα που παίρνουµε είναι υποστηρικτικά. Προσπαθούµε να αποσυµφορήσουµε τη µύτη µε τοπικά σπρέι, κάνουµε ρινικές πλύσεις µε αλατούχα διαλύµατα, εισπνοές ατµού µε ευκάλυπτο ή λίγη µέντα, παίρνουµε βιταµίνες, κάνουµε δηλαδή ό,τι θα κάναµε για να αντιµετωπίσουµε ένα κοινό κρυολόγηµα.

Όταν όµως έχουµε µικροβιακή ιγµορίτιδα, πρέπει να καταπολεµηθεί το µικρόβιο µε αντιβίωση και να αποσυµφορηθεί η µύτη, να µειωθεί δηλαδή το οίδηµα για να καταργηθεί ο µηχανισµός που προκάλεσε την ιγµορίτιδα, έτσι ώστε να «ανοίξει» η µύτη, να ανοίξει το στόµιο του ιγµορείου και να γίνεται φυσιολογικά η παροχέτευση των υγρών.

Ξεκινάμε με την λήψη ιστορικού, την πλήρη ΩΡΛ κλινική εξέταση η οποία περιλαμβάνει την ενδοσκόπηση της μύτης με οπτικές ίνες. Μ’ αυτό τον τρόπο αποφεύγουμε την ακτινογραφία και την λήψη ακτινοβολίας από το παιδί. Επί συνεχόμενων παραρρινοκολπίτιδων γίνεται έλεγχος για υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων

Η ωτοπλαστική είναι μια χειρουργική επέμβαση για την διόρθωση των πεταχτών αυτιών.

Αποτελεί μία από τις ελάχιστες εφαρμογές πλαστικής χειρουργικής, που εκτός των ενηλίκων μπορεί να γίνει και σε παιδιά άνω των 5 ετών, ηλικία κατά την οποία έχει σχεδόν ολοκληρωθεί η διαμόρφωση του πτερυγίου του αυτιού.

Στόχος της επέμβασης είναι η καλή συμμετρία και η πλαστικότητα με ομαλό περίγραμμα αυτιών.

Μία νέα εξελιγμένη τεχνική διόρθωσης των πεταχτών αυτιών προσφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα χωρίς να γίνουν τομές και δεν αφήνει ουλές. Με τη μέθοδο αυτή τοποθετούνται ειδικά ράμματα, μη απορροφήσιμα nylon, στα σημεία που χρειάζεται, συγκρατώντας τον χόνδρο στην καινούργια θέση.

Στην περίπτωση που ο χόνδρος δεν είναι αρκετά εύπλαστος και μαλακός μπορεί να χαραχθεί με μία ειδική, λεπτή βελόνα χωρίς να φαίνονται ουλές.

Στην ωτοπλαστική υπάρχουν πολλές χειρουργικές τεχνικές, οι οποίες εφαρμόζονται ανάλογα με τη δυσμορφία των αυτιών, το πάχος του χόνδρου και το μέγεθος της κόγχης του πτερυγίου.

Φυσικά όλες οι τεχνικές ωτοπλαστικής αποσκοπούν στο καλύτερο και μόνιμο μετεγχειρητικό αισθητικό αποτέλεσμα.

Μετεγχειρητικά το παιδί φοράει έναν προστατευτικό επίδεσμο, που αφαιρείται μετά από μία εβδομάδα. Κάποιες μικρές εκχυμώσεις, μούδιασμα ή πρήξιμο υποχωρούν γρήγορα. Επίσης, τα ράμματα που χρησιμοποιούνται αφαιρούνται μετά από μία εβδομάδα εκτός εάν είναι απορροφήσιμα.

Το παιδί μπορεί να επιστρέψει στο σχολείο σε 5-7 μέρες και να συμμετέχει σε αθλήματα μετά από λίγες εβδομάδες.

Οι επιπλοκές στην ωτοπλαστική είναι εξαιρετικά σπάνιες, σ’ αυτό όμως συμβάλλει η εμπειρία του πλαστικού χειρουργού και η χειρουργική τεχνική.